مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( 117 ) جز آنچه مرا بدان فرمان دادى [ چيزى ] به آنان نگفتم [ گفته‌ام ] كه : خدا ، پروردگار من وپروردگار خود را عبادت كنيد ، وتا وقتي در ميانشان بودم بر آنان گواه بودم پس چون روح مرا گرفتى ، تو خود بر آنان نگهبان بودى ، وتو بر هر چيز گواهى . ( 117 )